Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Ślady przeszłości ? uczniowie adoptują zabytki

Wielkość czcionki:

"Ślady przeszłości ? uczniowie adoptują zabytki"

W programie "Ślady przeszłości ? uczniowie adoptują zabytki" uczniowie wyruszają w teren w poszukiwaniu zapomnianych zabytków, ciekawych przedmiotów, fascynujących historii. Odkryte obiekty, miejsca i relacje biorą pod swoją opiekę i dbają, by pamięć o nich nie zaginęła. Program Ślady przeszłości ? uczniowie adoptują zabytki od 2001r. organizowany jest przez Centrum Edukacji Obywatelskiej we współpracy z Narodowym Centrum Kultury.

Zobacz więcej informacji na temat projektu tutaj. 

W roku szkolnym 2013/2014 działania uczniów naszej szkoły skupione są wokół historii naszych dwóch żołnierzy z Westerplatte śp. Edwarda Szewczuka i śp. Michała Plewaka, oraz troską o Ich groby. Podejmowane przez uczniów działania mają przyczynić się do utrwalenia pamięci o naszych lokalnych bohaterów i wzbudzić patriotyczną postawę wśród uczestników programu.

 

Poznaj naszych Westerplatczyków

 

SZEWCZUK EDWARD

1892-1964

Chorąży Wojska Polskiego II RP

 

 

Urodzony 18 lutego 1892 r. w Podhorcach, powiat Złoczów, w Tarnopolu. Syn Teodora i Eugenii z domu Herman. W latach 1913-1918 służył w armii austriackiej w pułku kolejowym. Po upadku armii austriackiej 2 września 1918 r. wstąpił w szeregi Armii Polskiej do II Baonu Mostów Kolejowych, który był jego oddziałem macierzystym aż do 1939 r. Ukończył dwa sześciomiesięczne kursy: w Centralnej Szkole Piechoty w Chełmnie kurs piechoty, drugi w obozie wyszkolenia saperów w Legionowie. Pełnił obowiązki dowódcy kompanii warsztatowej w Jędrzejowie. Był oficerem materiałowym od mobilizacji przy budowie mostów na koncentracji IV Brygady Saperów w Modlinie, Krakowie i w Kutach. l lipca 1921 r. otrzymał awans na chorążego. W zeszycie ewidencyjnym znajdują się opinie kwalifikacyjne poszczególnych przełożonych chorążego. Jako dobrze wyszkolony żołnierz zyskiwał pozytywne opinie przełożonych. W kwietniu 1930 r. Dowódca Batalionu ppłk. inż. Wacław Głazek, pisał o nim:

 

"... Ambitny, sumienny, lojalny, dyscyplinowany, charakter dobry. Inteligencja dość duża. W wykonaniu swych obowiązków skrupulatny i dokładny. Uświadomienie narodowe b. dobre. Jako instruktor wyszkolenia wojskowego i technicznego b. dobry. Jako dowódca plutonu wykazuje duże zdolności kierownicze i wychowawcze, o żołnierza dbały. Pracę nad wyszkoleniem opiera na dużych wiadomościach technicznych. Zasługuje na uznanie przełożonych. Wzorowy pod każdym względem".

 

W 1930 r. został oddany do dyspozycji Ministerstwa Spraw Zagranicznych z przydziałem do Generalnego Komisariatu RP na Wolne Miasto Gdańsk, na etat dowódcy oddziału technicznego na Westerplatte, gdzie objął referat lądowo-morski i kierownictwo budowy umocnień polowych. Z karty kwalifikacyjnej w WST Westerplatte, podpisanej przez komendanta mjr S. Fabiszewskiego w kwietniu 1938 r.:

 

"... Inteligencja więcej niż przeciętna. W pracy chętny, ambitny i spostrzegawczy. Wyrobienie obywatelskie i uświadomienie państwowe bardzo duże. Prezencja bardzo dobra. W służbie saperów kolejowych wyszkolony b. dobrze. Wysoce zdyscyplinowany, wybitne zewnętrzne przejawy karności. W dziale saperów kolejowych i budownictwa posiada dużo wiadomości".

 

Zgodnie z rozkazem nr 31 z 14 grudnia 1935 r. szef Wychowania Wojskowego Komisariatu Generalnego powierzył mu pełnienie obowiązków dowódcy oddziału wojskowego.

 

Po walkach i kapitulacji 7 września 1939 r. został wzięty do niewoli, w której przebywał pięć i pół roku. Z obozu Oflag II C powrócił 15 lutego 1945 r. Dnia l marca 1945 r. zorganizował Referat Aprowizacji i Handlu w Legionowie, Komitet Opieki Społecznej i Towarzystwo Przyjaciół Żołnierza. W jednym i drugim komitecie pełnił funkcje prezesa zarządu. Pod koniec 1945 r. zorganizował w Legionowie Gminną Spółdzielnię "Samopomoc Chłopska" i był jej prezesem do 1947 r. W styczniu 1948 r. został prezesem Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w Korbieli, powiat Mińsk Mazowiecki.

 

Odznaczenia: Srebrny i Brązowy Medal "Za długoletnią służbę" (1939), Srebrny Krzyż Orderu VM (1953), Złoty Krzyż Zasługi (1960).

 

Zmarł w Bojkowie w 31 marca 1964r.

 

PLEWAK MICHAŁ

1901-1982

Kapral Wojska Polskiego II RP

 

Urodzony 15 stycznia 1901 r. we wsi Podhorce, powiat Złoczów, województwo Tarnopol, w rodzinie rolniczej. Syn Jakuba i Anny z Piotrowskich. Ukończył cztery oddziały szkoły powszechnej. Uczył się za murarza.

W latach 1919-1922 jako ochotnik pełnił służbę w żandarmerii wojskowej I Deonu w Warszawie. Zwolniony do cywila w stopniu kaprala rezerwy podjął pracę robotnika murarskiego. W rozkazie nr 18 komendanta WST na Westerplatte odnotowano, iż został przyjęty do pracy z dniem 11 maja 1939 r. w charakterze murarza. Podczas działań obronnych jako podoficer rezerwy przydzielony został do obrony placówki "Tor kolejowy".  1 września przydzielony został do placówki dowodzonej przez sierżanta Władysława Deika, z którym następnie walczył na stanowisku między placówką Fort a Wartownią Nr 5. Podczas nalotu samolotowego na Westerplatte 2 września został ranny w pierś. Po kapitulacji wzięty do niewoli do Stalagu I A. Pracował w okolicznych niemieckich majątkach do lutego 1945 r. Po zakończeniu wojny dotarł do rodzinnej wsi Podhorce. Z żoną i dwoma synami przyjechał do Gliwic i rozpoczął pracę jako brygadzista murarski w Przedsiębiorstwie Budownictwa Terenowego. W 1961 r. po śmierci żony przeniósł się do miejscowości Brynek w powiecie Tworóg. Odznaczenia: Medal Zwycięstwa i Wolności (1960), Odznaka Grunwaldzka (1960), Krzyż Kawalerski Odrodzenia Polski (1974). Zmarł w Bojkowie 2 maja 1982 r.

Zegar